Hiç bir zaman hiç bir şeye nasıl, ne zaman, ne şekilde başlayacağımı bir türlü kestiremediğim gibi, ilk karalamama da nasıl başlayacağıma bir türlü karar veremedim. Sorun şu ki, göstermek istediğim şeyler var. Yani göstermek dediğim, mecazi anlamda...
Aklımda bin bir koyun çit üstünden atlamaya çalışıp, takılıp düşerken; bu kolalı kafayla ne kadar güçlü bir kız olduğumu o beynine kanıtlamak istiyorum.
İlk aşk, ilk öpücük, ilk dokunuş falan filan palavraların diğer kızlardaki gibi bende de son sürat işlerken, benim bu geri zekalı beynim onların tamamen bir senaryoya tâbi olduğunu anlamamış sanırsam. Bir şeyler var ki, hiç düşünmemişsin bir gün en yakınlarımdan birinin eski kız arkadaşının olacağını. Tabi ki düşünmedin, çünkü biz diğerleri gibi salak değildik yeaaaaa. Senin eksin, benim arkadaşım olan, bildiğin ikizim. Tabi benziyoruz huylar falan aynı; vay arkadaş, toplama ettin bizi.... Neyse, sonuç olarak abi n'aptın sen ya? Bildiğin her şeyimiz aynı.
Okuduğun şiir, buluştuğumuz günler, çıktığımız tarihler, yalanların bile aynı lan. Resmen kumamın kuması olmuşum da haberim yokmuş. Öhh öyk yuh diye kaldık.
Artık diyebilecek bir şey bulamadığımız için gülmekten gözlerimiz dolmuş bir şekilde lunaparkta tirileriley modda takıldık bütün gün.
Te Allaaaam. İnsan biraz usturuplu oynar oyunlarını. Sen çok bozdun bebişim, sana hiç yakıştıramadım..................
İçimdeki şeytanın da notu var sana; hob bana hob ona yakışmadı be panpa.
Ooo yeaaa dıptıss dıptıss doğru valla.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder